Heer, U doorgrondt me,
U kent me.
U ziet mij
of ik nu zit of sta.
U verstaat mijn gedachten
al van verre.
U slaat mij gade
of ik nu rust of werk.
Wat ik ook doe:
het is u vertrouwd.
Voor er een woord over mijn lippen komt,
weet u al, Heer, wat ik denk.
U bent om me heen,
U bent voor me en achter me,
en Uw hand ligt op mijn schouder.
Dat U me zo kent
kan ik niet bevatten,
het gaat mijn verstand te boven.

Waar kan ik u ontlopen,
waar kan ik u ontvluchten?
Al zou ik opklimmen naar de hemel,
U bent er;
al zou ik afdalen naar het dodenrijk,
U tref ik er aan.
Al vloog ik naar het uiterste oosten
of streek ik neer in het verste westen,
ook daar zou U mij leiden,
ook daar houdt uw hand mij vast.
Al vroeg ik de duisternis:
‘Verberg me,
laat het nacht worden om mij heen,’
zelfs dan verbergt de duisternis me niet;
voor U is de nacht als de dag,
de duisternis als het licht.

U weefde mij
in de schoot van mijn moeder,
U deed mij ontstaan.
Ik dank u,
want het is een wonder
zoals ik ben gemaakt.
Alles wat u maakt, is een wonder.
Dat besef ik heel goed.
Ik was voor u niet verborgen
toen ik in dat duister groeide,
als in het binnenste van de aarde.
U zag mij toen ik nog geen vorm had,
en mijn dagen waren al vastgesteld,
al geschreven in uw boek,
voor er één enkele was aangebroken.
Hoe diep zijn Uw gedachten, mijn God,
en hoe oneindig in getal.
Hoe zou ik ze kunnen tellen!
Talrijker zijn ze
dan de korrels van het zand.
Telkens als ik ontwaak,
ben ik nog met U bezig.

Mijn God, ik zou willen
dat U misdadigers ombracht,
dat U moordenaars van mij afhield.
Hun plannen zijn tegen U gericht,
zij misbruiken uw naam.
Heer, zou ik niet haten wie u haten,
niet verafschuwen wie zich keren tegen U?
Ik haat hen met heel mijn hart,
ze zijn mijn vijanden.

Mijn God, doorgrond mij,
kijk in mijn hart,
onderzoek mij,
peil mijn gedachten.
Dreig ik van u af te dwalen,
breng mij dan terug op de weg naar U.