We kwamen aan het eind van de middag aan in Akureyri, waar we net op tijd waren voor de heilige Mis in de katholieke kerk van Akureyri. Zoals ik al eerder vertelde, zijn er veel immigranten in IJsland. Hier in de kerk zaten voornamelijk mensen uit de Filippijnen. Die zijn dus in Akureyri goed vertegenwoordigd. Het was een speciale Mis, omdat natuurlijk in de week erna het feest van de Allerheiligen en Allerzielen was. Het weerzien met de zusters was erg fijn. Inmiddels kon ik natuurlijk al 3 woorden IJslands…ahum… nee, de communicatie bestond nog wel uit handen- en voetenwerk, maar de warme glimlachjes hier en daar waren voldoende om te zien hoe welkom ik was. Zuster Monica kwam op een bepaald moment met een papiertje aanzetten. Ik begreep eerst niet wat ik ermee aan moest, maar na wat gebarentaal en gebroken Engels bleek dat ik hier de namen van overleden dierbaren van mij moest invullen. Jee! Daar was ik niet op voorbereid, maar toch lukte het me, behalve mijn vader, nog wat dierbaren op te schrijven. Ik was nu al benieuwd hoe de priester dat ging uitspreken.

Zondag 30 oktober was voor onze Carmel DCJ natuurlijk een heel bijzondere feestdag. Namelijk het feest van onze stichteres, Zalige Moeder Maria Teresa van de Heilige Jozef. Oftewel: Lieve Moeder, zoals we haar in het klooster noemen. Die ochtend was er feestelijk gedekt en stonden er allerlei heerlijkheden op tafel. Natuurlijk was het ook een beetje een afscheidsdag voor zuster Bernadette en zuster Patricia. En ook de overste zou, weliswaar voor maar 4 weken, de volgende dag vertrekken. Die middag kwamen ook onze priester, Vader Hjalti (hopelijk schrijf ik dit goed) eten met nog een priester en een bevriende man uit Kameroen. Wederom stond er ook nu een feestmaaltijd op tafel. Die avond hadden we weer heilige Mis in het kerkje en werden de lijsten voorgelezen. Natuurlijk mocht iedereen die lijsten invullen, en ik hoorde nog niet de namen die ik had ingevuld voorbij komen. Dat gebeurde op woensdag, de dag van de Allerzielen. Het was grappig om de namen van mijn dierbaren te horen door een echt IJslandse priester. Maar tegelijkertijd ook een ontroerend moment. Het was tenslotte de dag van Allerzielen en de namen die ik had opgeschreven, waren van drie mensen, waarvan er eigenlijk maar één ook daadwerkelijk katholiek was bij leven. Maar goed, in de hemel telt dat allemaal niet, dacht ik zo, dus hoopte ik toch dat ze er blij mee zouden zijn dat al deze mensen die in de kerk aanwezig waren voor hen de gebeden deden. En mochten ze zich nog in het vagevuur begeven, des te beter…

Toen de drie zusters waren vertrokken, waren we nog maar met zijn vijven over. Zuster Rafaëlla, zuster Beatrice en zuster Monica. En dan uiteraard zuster Selestina en ik. Nu kon zuster Rafaëlla meehelpen bij de kinderen, normaal gesproken had zij keukendienst. Het is echter zo geregeld in IJsland, dat als je niet bepaalde certificaten hebt, je niet met kinderen mag werken. Een gezondheidsverklaring en een verklaring van goed gedrag. Aangezien dat weken duurt om in Nederland aan te vragen, had ik die papieren niet. Dus helaas kon ik niet met de kinderen spelen, maar nu had ik keukendienst, wat ik ook erg leuk vind.

Zuster Bernadette had erg lopen opscheppen over mijn kookkunsten, dus de zusters wilden dat weleens meemaken. Natuurlijk ben ik van huis uit niet gewend voor veel mensen tegelijk te koken, en ook heb ik zo mijn eigen kruiden, dus heb ik toch het grootste gedeelte aan zuster Selestina overgelaten en hield ik het bij het fijnsnijden van de groenten en de afwas. Hier gebruiken ze niet veel kruiden of zout in het eten. Ten eerste wegens gezondheidsredenen, maar ook omdat er in het kloosterleven de gelofte van armoede is. Dan is het niet gepast, om op doordeweekse dagen, eens even lekker duur en uitgebreid te gaan koken. Maar met de verse groenten kan je een maaltijd heel smakelijk maken! En zeker in Egilstaddir, waar nog een kleine moestuin is, dus alle aardappelen en groente nog uit eigen tuin komen. Daar heb ik wel gekookt voor ons beiden, en zuster Selestina was erg te spreken over mijn kookkunsten. Maar ja, aardappelen en groenten uit eigen tuin! Dan heb je niet veel extra smaakmakers nodig! Het past bij de traditie van het kloosterleven, eenvoudig en toch smaakvolle gerechten met weinig poespas.

Op donderdag zouden we weer terug gaan naar Egilsstadir, en het spande er nog even om. Enige dagen ervoor begon het flink te sneeuwen en op het internet werd aangegeven dat sommige wegen niet goed begaanbaar waren. Hier checken ze altijd het internet voordat ze ook maar ergens naartoe reizen, en er zijn speciale pagina’s waarop precies het wegennet wordt aangegeven. Dan kan je in één oogopslag zien, door middel van wit aangegeven wegen, op welke gedeelten van de route teveel sneeuw en ijs ligt, waardoor de weg onbegaanbaar wordt. Het zag er niet goed uit. Toch wilde zuster Selestina niet de kinderen laten zitten, die elke donderdag bij ons komen, en we besloten het toch te proberen, omdat de sneeuw uiteindelijk al aardig gesmolten was en inmiddels het zonnetje scheen. En het bleek allemaal enorm mee te vallen, er was een gedeelte waar het heel mistig was en er sneeuw lag, maar verder konden we goed doorrijden.

We waren precies op tijd voor de kindermis. De kinderen waren er al, en Vader David had ze al fijn beziggehouden tot aan onze aankomst. Op vrijdag ben ik met zuster Selestina mee geweest naar een school, waar ze enkele meisjes, in de leeftijd van 9 tot 12 jaar catechese geeft. Dat was erg leuk. Ze legde uit wat Allerheiligen was en had wat katholieke leesbladen meegenomen. Nu konden ze allen plaatjes zoeken en uitknippen waar heiligen op stonden. Het was een groot knip- en plakgebeuren en spelenderwijs leerden de kinderen meer over het katholiek geloof. Het is hier al net als in Nederland, dat het geloof niet, zoals in andere landen als Italië en dergelijke, als vanzelfsprekend aan kinderen wordt geleerd. Maar deze kinderen zijn in de vormingsleeftijd en krijgen zo de kennis mee die nodig is voor de vorming. In dit plaatsje, wat erg afgelegen ligt, moeten de katholieke gezinnen soms 300 kilometer rijden om nog een heilige Mis te kunnen volgen op zondag. Vaak schiet het er dan bij in omdat ze het druk hebben en de volgende dag weer moeten werken. Zo doet het bisdom dan hun uiterste best om toch nog iedereen van de nodige geestelijke voeding te voorzien. Daarna gingen we naar Reydarfjördur voor onze eigen heilige Mis, waar ik dit keer, voor het eerst in mijn leven, de lezing mocht doen. Niet alleen was het de eerste keer dat ik überhaupt een lezing mocht doen, het moest natuurlijk wel in het Engels. Zoals ik al eerder vertelde, hier wonen veel Polen, dus dat was erg grappig. De heilige Mis was in het IJslands, ik deed de eerste lezing in het Engels en de tweede lezing was in het Pools. Ja, het blijft een heel smeltkroes gebeuren in dit land! Tot de volgende blog!

Hier in deze communiteit is er veel persoonlijk contact met de mensen. Het grootste deel van de IJslandse bevolking is namelijk Luthers, en de katholieken zijn eigenlijk in de minderheid. Daarom grijpen ze elke gelegenheid aan om bij elkaar te komen, de mis te vieren en het geloof te delen en samen te beleven. Zo wordt de Heilige Mis op vrijdag en zaterdag bij de Franciscaanse broeders in een klein plaatsje verderop gevierd, in Reydarfjördur. In dit kleine klooster wonen vier Sloveense broeders die de Heilige Mis vieren voor de plaatselijke bevolking in hun prachtige kapel. In Egilsstadir zijn vooral de Polen goed vertegenwoordigd en zodoende is op zaterdag is de heilige Mis in het Pools. Broeder Peter (Pjötr) is Slowaaks en spreekt dus Pools, maar ook IJslands. Hij is tevens priester en doet het meest de Eucharistieviering. Op de andere doordeweekse dagen komt hij naar Egilsstadir, naar de zusters. En op zondag komen de mensen samen in ons klooster de heilige Mis vieren.

Wanneer je in Nederland in een grote kerk op zondag de Heilige Mis viert, en het moment is aangebroken waarop de mensen elkaar de vrede wensen, zie je vaak wat schichtige blikken en natuurlijk schud je niet de hand van alle tientallen mensen. Maar omdat het hier in IJsland allemaal zo kleinschalig is, gaat het ook heel wat gemoedelijker. Bij elke mis, niet alleen op zondag, worden er handen geschud en wenst men elkaar de vrede, en wel van iedereen. Ze nemen er hier echt de tijd voor. Na de mis komt iedereen samen, meestal zo’n tien mensen, om koffie te drinken en wat na te praten. Dat verschil vond ik al heel opvallend. Ook zijn ze niet vijandig tegen de mensen van het Luthers geloof. Menigmaal gaan de zusters ook naar een dienst van de Lutherse kerk en ze kennen elkaar hier allemaal. Voor mij zijn dit natuurlijk allemaal gelegenheden om de taal goed te leren en de mensen te leren kennen. Pools kan ik niet, en zij kunnen geen Engels. De Lutherse priester in de Lutherse kerk hier dichtbij, is trouwens wel IJslands.

Egilsstadir is echt een communiteit van missiewerk. Het missiewerk bestaat voornamelijk uit daden van naastenliefde, en dat kan erg variëren. Zo is er op woensdag “open huis”. Dat houdt in dat iedereen mag binnenlopen om thee te drinken en wat met de zusters te praten. Omdat het in IJsland vaak koud en donker is, ligt eenzaamheid en depressie hier op de loer. De zusters zijn zich hiervan bewust en proberen waar kan de mensen op te zoeken om ze te helpen. Vaak ontbreekt het in Derde Wereld landen aan voedsel en water en lijden de mensen honger. In IJsland ontbreekt het ook aan voedsel, maar dan meer in figuurlijke zin: geestelijk voedsel. De zusters in IJsland hebben hart voor de mensen en zijn toegewijd om hen het geestelijk voedsel te geven die hier nogal eens ontbreekt. Ze voeden de mensen met naastenliefde: aandacht voor hun welzijn en een luisterend oor. Het is hier dunbevolkt, de plaatsen zijn klein. Hier en daar een boerderij. Veel IJslandse mannen zijn getrouwd met een buitenlandse vrouw. Er zijn veel gemengde huwelijken. Ook als je hier op de wegen rijdt, komt er zo nu en dan eens een tegenligger aan. Kortom: als je mensen wilt zien, zal je ze hier moeten opzoeken.

Elke donderdag is er “kinder Mis”. Dan komen de (katholieke) kinderen uit de omgeving langs en brengen hun tijd door met de zusters. Afgelopen donderdag was er echter onverwacht wat tussengekomen, dus zelf heb ik er (nochtans) weinig van meegekregen. Ik was samen met zuster Selestina de hele middag weg. We bezochten een jonge vrouw die net de dag ervoor weduwe was geworden. Ze zocht troost en steun van de zuster. Maar toen we later die middag thuis kwamen was Vader Peter rondjes aan het rennen met de kinderen. De arme man was duidelijk uitgeput, maar niet te moe om nog de heilige Eucharistie te vieren. De preek bestond uit een kleine diavoorstelling om de kinderen het verhaal van Jezus uit te leggen aan de hand van plaatjes. Heel inventief deze broeder en priester!   Evangelisatie is een groot onderdeel van de missie. De mensen worden hier niet vanzelfsprekend gevoed met het geloof. Sommigen zijn als kind gedoopt, maar niet meer gevormd of gaan niet meer naar de kerk. Nu moet iedereen dat natuurlijk voor zichzelf weten, maar geloof en communiteitszin kan in IJsland een goed middel zijn tegen de eenzaamheid en depressie. In Nederland is er genoeg afleiding, maar hier in de kleinere dorpen in IJsland is er voor de kinderen vaak weinig te doen. Het bisdom en de parochie zijn ook toegewijd om de mensen deze gemeenschapszin zo goed mogelijk bij te brengen, van jongs af aan.

Afgelopen zondag was voor mijzelf een speciale dag. Ik mocht de zuster helpen om het altaar klaar te maken voor de Heilige Mis. Als straks de andere zuster weg is, moet ik dat zelf kunnen doen, vertelde ze me. Ze liep voorop naar de sacristie, ook al een plek waar ik weinig kom, dagelijks. Alles voelde heel heilig. Ze opende de kastdeur en haalde de spullen voor de Eucharistie tevoorschijn. Ze liet me de gouden kelk zien… “het bloed van Jezus” hoorde ik in mijn hoofd de priester al zeggen. Ook wist ik niet dat altaarwijn alleen bepaalde wijn mocht zijn, goedgekeurd door het bisdom. Weer wat geleerd. Voor degenen onder ons die ooit misdienaar zijn geweest is dit natuurlijk gesneden koek, maar ik vond het allemaal heel bijzonder.

Op 15 oktober was het hoogfeest. De dag van de heilige Teresa van Avila. De dag ervoor hadden we flink brood en taarten staan bakken. Uiteraard was het ochtendgebed, de lauden, in het teken van Teresa van Avila en ook de ontbijttafel was mooi gedekt. In de middag hebben we er ook een mooie dag van gemaakt. De zusters hebben me de prachtige omgeving laten zien. Een mooie tocht door de bergen, de prachtige natuur, en ook hebben we wat foto’s gemaakt bij een lieflijk havenplaatsje.Ook zagen we weer vele schaapjes die hier overal los rondscharrelen.

Tot slot kwamen bij een kerkje aan. In IJsland staan vele (Lutherse, dat wel) kerkjes waar je zo binnen kan lopen. Hoe koud het ook is buiten, in de kerkjes brand altijd de kachel. Dus hier hebben we het middaggebed gezongen en uiteraard wat foto’s gemaakt. Midden op de berg hebben we een kleine picknick genoten en toen snel terug naar de broeders in Reydarfjördur voor de heilige Mis.

Vandaag werd de heilige Mis gehouden door Vader David, één van de andere Franciscaanse broeders. Deze broeder en priester spreekt gelukkig Engels, en hij vroeg vriendelijk (ik had hem 2 weken eerder voor het eerst gezien) hoe het met me ging, en wist zelfs mijn naam nog. Wel bijzonder, want hij zal uiteraard heel veel mensen ontmoeten. Vanochtend heeft hij gezellig met ons ontbeten, samen met een “leerling” priester uit Polen.

Zo, nu drink ik nog even mijn thee op en als de zusters klaar zijn met de lezing word ik ingewijd in de laatste strijk-technieken. Niet dat ik niet kan strijken natuurlijk, maar habijten en alles wat daar bij hoort heb ik nog nooit gestreken, dat vereist een heel eigen techniek. Tot de volgende blog!

Liefs van mij voor jullie allemaal!!

Normaal gesproken verwisselt iedereen in november de zomerbanden van de auto’s voor winterbanden. De regering had het precies zo ingesteld dat elke inwoner de banden mocht verwisselen in november en in mei, om schade aan het wegdek te voorkomen. Nu was het pas oktober, dus mochten alleen mensen die het écht nodig hadden de banden omwisselen. De rest werd aangeraden binnen te blijven. Gewoon pech dus. De zusters geven catechese bij kinderen thuis, dus ja, die hadden het toch wel echt nodig, anders zouden de kindjes tevergeefs op ze wachten, en bovendien zouden we dan niet naar Egilsstadir kunnen rijden vrijdag. Helaas waren er meer mensen die ook graag weg wilden, dus de bandenshop had het druk. Morgen weer proberen en vandaag voorzichtig rijden, alleen een klein stukje naar de winkel.

’s Ochtends ben ik nog naar de kinderen geweest, allemaal kleintjes van rond de veertien maanden. Met grote ogen keken ze me aan, en enkelen kwamen nieuwsgierig naar me toe, heel lief hun speelgoed aanbiedend. De meeste kinderen in IJsland zijn half IJslands en half buitenlands. Er is veel “import” hier. De meesten die hier wonen komen uit Polen of uit de Filipijnen, maar ook de rest van Europa (Engelsen, Duitsers) is goed vertegenwoordigd. In de kinderopvang van de zusters hebben enkele kinderen een Amerikaanse of Canadese ouder. Er is veel werk hier in de industrie: visfabrieken, aluminiumfabrieken, er zijn in IJsland veel grondstoffen aanwezig.

De rest van de dag verliep rustig. De zusters vonden het klaarblijkelijk nodig dat ik eerst wat bijkwam, hoewel ik toch steeds mijn hulp aanbood. Ze waren allerliefst en heel gastvrij. Natuurlijk moest ik ook even wennen aan alles, maar ik ben van mezelf een ongeduldig type en wil graag meteen alles kunnen en overal helpen. Liefst ook meteen vloeiend IJslands spreken. Goede lessen in geduld en nederigheid! Wat ook grappig was, hoe ze hier de kindjes hun middagdutje laten doen. Ze leggen ze in de kinderwagen en zetten die dan buiten neer. Dit in het kader van gewenning. De kinderen leren dan zo te wennen aan de kou, hun kleine longetjes passen zich dan beter aan. Alleen als de temperatuur onder de min vijf graden komt, blijven ze binnen. En of het nu sneeuwt of regent, het maakt niet uit! Daar worden ze groot en sterk van. Zo doen alle IJslandse ouders dat. ’s Middags tussen vier en vijf worden de kinderen opgehaald. Samen met zuster Rafaëla en zuster Marcelina zijn we nog naar de stad geweest, waar we dus nog geen winterbanden konden krijgen. Verder was er een enorm groot overdekt winkelcentrum, zodat je het tijdens het shoppen niet koud hoeft te hebben. Ja, slim zijn ze hoor, de IJslanders! Ze denken overal om. Om vijf uur hebben de zusters de meditatie, de vespers, en de heilige Mis. Alleen vandaag bleek de Mis ‘s ochtends te zijn geweest, dat kwam de priester beter uit. Daarna volgde de maaltijd en de recreatie. Aan het eind van de middag zette de dooi alweer in en werd de sneeuw papperig en nat. De winterpret duurt niet heel lang helaas. Het lijkt Nederland wel! Over enkele dagen zal ik weer bloggen en vertellen over Egilsstadir als ik daar ben aangekomen. Tot dan!

Het werd een rustige vlucht en vanuit het raam zag ik drie uur lang wolken en zee. Beetje saai, dus ik heb een IJslandse film opgezet die ik kon bekijken vanuit mijn vliegtuigstoel. Ik had namelijk geen zin om zo’n koptelefoon te kopen en hier was fijn ondertiteling bij. Halverwege kreeg ik nog een bekertje jus d’orange, dus ik was helemaal voorzien. Toen dan uiteindelijk drie uur later de landing begon, kon ik wat van het IJslandse landschap zien: tja… wat zal ik zeggen…mooi? Vreemd eerder… het leek wel de maan ofzo. Lavabodem, mos, rotsen en een beetje grauwe lucht en in de verte wat laag gebergte. Nog weinig spectaculair eigenlijk. Ik werd via de bordjes keurig naar de bagageband geleid, waar het toch wel even duurde voordat de koffer kwam. Het was inmiddels kwart voor vier, IJslandse tijd (het is daar 2 uur vroeger) toen ik bij de uitgang kwam. Daar stonden allemaal mensen en ik moest toch even zoeken en ja! Daar was ze, duidelijk herkenbaar aan de blauwe sluier: zuster Pentecostes, de overste van de blauwe zusters. Zoals ze zelf uitlegde: the Servants of the Lord Jesus Christ, ook wel kort Sisters of Mary genoemd. Zelf is ze van Argentijnse afkomst, al 13 jaar zuster en al 7 jaar woonachtig in IJsland. Toen ze begreep wie ik was, kreeg ik meteen een zeer enthousiast welkom en een warme omhelzing. Het was ongeveer een uur, vijf kwartier rijden naar de nationale luchthaven, waar mijn vlucht zou vertrekken van Reykjavik naar Akureyri. Het was niet zo koud buiten als ik had verwacht, een graadje of zes, maar het regende wel. We kwamen zowaar in de spits. Nou ja, de zuster noemde dat spitsuur, voor ons zou het normaal verkeer heten, je kon lekker doorrijden. Mijn vlucht zou om 18.45 uur vertrekken, maar zuster Pentecostes vond het maar niks dat ik dan 4 uur moest wachten en besloot meteen mijn vlucht om te boeken. Daadkrachtig en in vloeiend IJslands maakte ze de medewerkster duidelijk dat ik op een eerdere vlucht moest. Vervolgens belde ze meteen met de provinciaal overste zuster M. Marcelina, en ook zij zou al eerder klaarstaan om me af te halen. Ik bedankte haar voor het afhalen en wegbrengen. Ze vertelde dat het heel normaal was dat alle zusters in IJsland elkaar hielpen. Er zijn namelijk maar dertig zusters in totaal, in heel IJsland. Enkele zusters van de blauwe zusters, natuurlijk de zusters van de Carmel DCJ, en nog enkele van de contemplatieve orde van de Karmelietessen en nog enkele zusters van een Benedictijnse orde. Allen werkten samen en kwamen geregeld bij elkaar. “We zijn allemaal zusters” zei ze, doelend op het familiegevoel dat ze allen hadden. “Zij zouden het ook voor ons doen, zo gaat dat hier”. Voegde ze er nog aan toe.

Om 17.45 uur vertrok het vliegtuig naar Akureyri en drie kwartier later landde het toestel alweer. Dit keer met een ander uitzicht. Meer bergen, meer bomen, afwisselende kleuren… prachtig! Toen ik uitstapte merkte ik ook direct het verschil in temperatuur. Het was meteen een heel stuk frisser. In de kleine aankomsthal viel ze meteen op: een kleine vrouw met het (voor mij inmiddels vertrouwde) habijt van de zusters van  de Carmel DCJ. Ik stelde me voor en wederom kreeg ik een warme knuffel. We liepen naar de auto en ze vertelde meteen dat dit de eerste dag was dat het zo koud was. De afgelopen dagen was het nog niet zo koud geweest. Na een korte, maar mooie, rit arriveerde ik in het klooster. Daar werd ik direct opgewacht door de 4 andere zusters: zuster Rafaëla, zuster Monica, zuster Patricia en zuster Beatrize, wederom met een warme omhelzing en glimlachende gezichten. Allen zijn Braziliaans en spraken helaas alleen Portugees en IJslands, maar met gebarentaal lukte het toch enigszins te communiceren. En natuurlijk sprak zuster Marcelina wel Engels, dus zij kon ook het één en ander vertalen. Ik kreeg een rondleiding door het huis en een heerlijke warme maaltijd aangeboden, die ik samen at met zuster Marcelina. In het recreatie-uurtje kletsten we nog wat met zijn allen; de zusters deden hun best me enkele woorden IJslands, en soms ook Portugees te leren. Het avondgebed deed ieder hier voor zichzelf. Ook ik sloot de avond af in de kleine kapel, uiteraard met mijn Nederlandse getijdenboek. Ik vertrok naar mijn kamer, want het was alweer bedtijd, waar ik heerlijk onder het donsbed kroop. Een lange, maar mooie dag.

Gods Zegen,

Simone

Dag en nacht huil ik,
tranen zijn mijn enig voedsel,
want steeds weer moet ik horen:
‘Waar is nu je God?’

Met weemoed denk ik terug
aan de tocht naar de tempel,
aan de menigte feestgangers,
de juichkreten, de dankliederen.

Mijn ziel, wat drukt je terneer,
waarom ben je zo onrustig?
Op God wil ik vertrouwen,
eens zal ik hem weer prijzen,
hem, mijn behoud, mijn God.

Mijn ziel is bedrukt, Heer,
daarom denk ik aan u,
hier, ver van uw tempel,
in het Hermongebergte,
bij de berg Misar,
hier, aan de bronnen van de Jordaan.

Om mij heen kolkt het water,
oorverdovend stort het neer
en roept nieuwe kolken op.
U overspoelt mij, Heer,
het water slaat over mij heen!

De Heer zal mij zijn liefde geven, elke dag,
zijn lied zal ik horen, elke nacht,
een gebed tot de God
die mij in leven houdt.

Ik zal tegen hem zeggen:
‘U bent mijn toevlucht.
Waarom bent u mij vergeten,
waarom ben ik in rouw gedompeld,
door mijn vijanden gekweld?’

Spottend vragen ze de hele dag:
‘Waar is nu je God?’
Het snijdt mij door de ziel.

Mijn ziel, wat drukt je terneer,
waarom ben je zo onrustig?
Op God wil ik vertrouwen,
eens zal ik hem weer prijzen,
hem, mijn behoud, mijn God.

Zelfs een mus vindt er onderdak
en de zwaluw bouwt er haar nest;
bij uw altaar, almachtige Heer,
bij u, mijn koning en mijn God,
brengt zij haar jongen groot.

Gelukkig zij die in uw tempel wonen,
altijd brengen zij u hulde.
Gelukkig zij die hun kracht vinden bij u,
vol verlangen gaan zij naar u op weg;
trekken zij door dorre dalen,
dan worden het oasen;
de vroege regen daalt er als een zegen neer.
Onvermoeid trekken ze verder,
in Sion zien ze u, o God.

Heer, almachtige God,
luister naar mijn gebed;
God van Jakob,
schenk mij aandacht.
Wees onze koning goedgezind,
hij is ons schild,
zie hem welwillend aan,
u hebt hem uitgekozen.

Eén dag in uw tempel is meer waard
dan duizend dagen erbuiten.
Liever staan bij de ingang van uw tempel
dan wonen bij mensen zonder God of gebod.

Heer, u bent onze zon,
u bent ons schild,
u, God, verleent geluk en roem;
aan wie onberispelijk leven
geeft u alle goeds.

Almachtige Heer,
gelukkig is wie op u vertrouwt.

Want God is het
die je ontrukt
aan het net dat wordt gespannen,
aan de pest die dodelijk is.

Hij bedekt je met zijn vleugels,
onder zijn hoede ben je veilig;
zijn trouw is een schild, een pantser.

Dan hoef je niet bang te zijn
voor gevaren ’s nachts
of voor pijlen overdag,
voor de pest die rondsluipt in het duister,
of voor ziekten die toeslaan op klaarlichte dag.

Al vallen er doden, links en rechts,
bij duizenden en tienduizenden,
jij blijft ongedeerd.

Sla je ogen maar op
en je ziet hoe God bestraft
wie zich tegen hem keren.

De Heer is voor jou een schuilplaats,
bij de Allerhoogste vind je onderdak.
Rampen zullen je niet treffen,
geen plaag teistert je huis.

Want hij stuurt je zijn engelen,
ze zullen over je waken,
waar je ook gaat.

Ze zullen je dragen op hun handen,
je zult je aan geen steen stoten.
Brullende leeuwen vertrap je,
giftige slangen vermorzel je.

De Heer zelf zegt:
‘Omdat hij van mij houdt,
red ik hem;
omdat hij mij kent,
breng ik hem in veiligheid.

Als hij mij te hulp roept,
antwoord ik hem.
Als hij in het nauw zit,
sta ik hem bij.

Ik zal hem bevrijden
en in ere herstellen.
Een lang leven schenk ik hem,
ik zal hem gelukkig maken.’

Bewoners van de aarde,
juich de Heer toe!
Ga naar zijn tempel,
vereer hem met vreugde,
zing voor hem!

Besef:
alleen hij is God,
hij heeft ons gemaakt,
hem behoren wij toe,
zijn volk zijn wij.
Hij zorgt voor ons
als een herder voor zijn kudde.

Ga de poorten door
en bewijs hem eer,
ga het tempelplein op
en breng hem hulde.
Eer hem,
breng hem dank.

Want hij is goed,
eeuwig duurt zijn liefde,
hij is altijd trouw.

De Heer voorkomt dat je struikelt,
hij waakt over je,
nooit verslapt zijn aandacht.
Nooit slaapt of sluimert hij,
hij waakt over Israël.

De Heer zal je beschermen,
hij gaat met je mee;
de Heer geeft je schaduw:
overdag zal de zon je niet steken,
’s nachts de maan je niet ziek maken.

De Heer houdt het kwaad op een afstand,
hij neemt je in bescherming.
Waar je ook gaat of staat,
de Heer waakt over je,
nu en altijd.